De geluidssanering voor spoorwegen gebeurt via het MJPG. MJPG staat voor MeerjarenProgramma Geluid.

Drie categorieën woningen komen voor het geluidssaneringsprogramma in aanmerking, namelijk:

1. De woningen met te hoge belasting die door de gemeenten zijn aangemeld  en op de eindmeldingslijst staan (de zogenaamde saneringswoningen);
2. De woningen die met meer dan 70 decibel aan geluid te maken hebben
3. De zogeheten GGG’s, de ‘Grote Groei Gevallen’, de groep woningen waarbij de geluidsoverlast door de toename van het treinverkeer in de afgelopen jaren met meer dan 5 decibel is gegroeid.

MJPG is opgericht naar aanleiding van de Nota Mobiliteit (2004), met als doel de geluidbelasting langs (spoor)wegen aan te pakken. In de Nota Mobiliteit is een nieuwe doelstelling opgenomen voor de aanpak van hoge geluidbelastingen o.a. langs spoorwegen. Deze doelstelling overlapt gedeeltelijk met de doelstelling van de lopende geluidsaneringsoperaties. Vanuit het oogpunt van helderheid en efficiency is besloten om deze saneringsoperaties samen te voegen. De in het verleden gemaakte prognoses zijn ingehaald door de werkelijkheid. De verkeersgroei neemt ieder jaar meer toe dan waar het ministerie van IenM bij het maken van de prognoses vanuit is gegaan.

ProRail is in opdracht van IenM in 2010 gestart met de voorbereidingen van het saneringsprogramma voor het spoor. Volgens de huidige inzichten start de uitvoering hiervan vanaf 2014 en loopt dit door tot en met 2020. Het kan zijn dat door het combineren van werkzaamheden (bv. vervanging) bepaalde maatregelen later worden uitgevoerd in verband met efficiency.

Op basis van de wetgeving zal ProRail bepalen welke maatregelen worden uitgevoerd. De concrete uitwerking hiervan wordt vastgelegd in locatie specifiek akoestisch onderzoek. Dit onderzoek gebeurt niet via fysieke metingen op locatie. Er wordt dus niet met een decibelmeter geluid op de gevel gemeten als er een trein voorbij rijdt. Er wordt wel op locatie bekeken wat voor gebouwen en woningen er staan, hoe hoog ze zijn en of woningen bijvoorbeeld worden afgeschermd door een hoog kantoorgebouw. Het akoestische onderzoek is gebaseerd op een geavanceerd computermodel, waarin veel factoren zijn verwerkt, zoals het brongeluid van de treinen, de weersinvloeden, de windrichting, de snelheid van de treinen, het soort spoortraject en de samenstelling van de gebouwde omgeving. Via dit model wordt uitgerekend hoeveel decibel er maximaal op bepaalde woningen komt en dat is de norm waar ProRail mee aan de slag gaat.

De woningen die in 1987 als gevolg van het railverkeerslawaai een geluidsbelasting van 65 decibel of meer ondervonden en die door de gemeenten zijn aangemeld, staan op de eindmeldingslijst (de zogenaamde saneringswoningen). Deze woningen vallen onder de scope van het MJPG. Maar er kunnen redenen zijn waarom ProRail in de praktijk geen maatregelen neemt, namelijk:

1. De woning bestaat niet meer of heeft een andere bestemming (bv. van woning naar kantoor) gekregen; 
2. De woning heeft inmiddels een geluidsbelasting onder de 65 decibel (bv. omdat er een nieuw geluidsscherm tussen de woning en het spoor is geplaatst); 
3. De woning is al gesaneerd.

Indien een woning niet op de lijst van te saneren woningen van het MJPG staat, is er misschien sprake van een gewijzigde situatie (zie informatie hierboven).