Door Richard Rolink - 14 mei 2012

De stilt wordt ruw verstoord door de alarmoproep. Een aanrijding met een persoon. De treindienstleider neemt de telefoon op en vraagt meteen hoe het gesteld is met de betrokken machinist. Daarna worden gegevens uitgewisseld aan de hand van een alarmeringsformulier. Er worden verhinderingen geplaatst zodat het treinverkeer geen toegang meer krijgt tot het traject. Als dit is afgehandeld wordt er contact gezocht met de Back Office, de instantie die de melding doorzet naar diverse organisaties, zoals politie/ brandweer en andere hulpdiensten. De eerste minuten is er veel contact met de treindienstleider waardoor deze de spil is in de afhandeling en dat is juist waar hij voor is opgeleid. Van relatieve rust naar volledige belastbaarheid, dat is een belangrijk kenmerk van de functie van treindienstleider. Het is juist deze onvoorspelbaarheid waar de treindienstleider van geniet.

De afhandeling verloopt professioneel en na de eerste onduidelijkheid zit er weer structuur in de planning en wordt er keurig omgeroepen dat er geen treinverkeer is tussen A en B. De verwachting is dat dit twee uur gaat duren. Als reiziger wil je niet geconfronteerd worden met deze boodschap want je weet uit ervaring waar dit toe leidt, namelijk aanzienlijke vertraging. Hoe vervelend dit ook is, er is begrip voor als de communicatie erover duidelijk is, maar door omstandigheden is deze niet altijd van het gewenste niveau met als gevolg onbegrip.

De rust op een verkeersleidingpost keert snel terug en op kordate wijze wordt ook dit voorval verder afgehandeld. Natuurlijk leidt dit tot drukte maar een goede planning en samenwerking zorgt er voor dat het behapbaar blijft. Als na twee uur de versperring is afgelopen, gaan we weer over tot de orde van de dag terwijl elders bij een gezin een bericht binnen komt dat elke ouder vreest. Helaas maken jaarlijks nog vele mensen deze keuze.