Eva's column #8: Kaapverdië-Belém

De reis naar Belém was onze langste 'leg' op zee. Zoals jullie weten besloten we, na lang wikken en wegen, om toch aan de oversteek van de Atlantische oceaan te beginnen, ondanks dat de COP25 in Chili niet doorgaat.

In de actiestand

Lang dachten we dat de meest logische opties voor de nieuwe locatie van de COP waren: Costa Rica begin 2020, Europa begin 2020 of Europa december 2019, maar dan alleen voor parties en geen ander publiek (zoals wij). In Kaapverdië hoorden we dat het waarschijnlijk nog een week zou duren voordat we meer informatie zouden krijgen. Omdat we aardig wat mensen aan boord hebben die naast het Sail to the COP-project nog andere projecten en daarmee verplichtingen in Zuid-Amerika hebben, besloten we toch naar Brazilië te varen om deze mensen af te zetten en vanaf daar te kijken of het schip richting Costa Rica zou varen, of terug naar Europa om de COP daar bij te wonen.

Onderweg konden we uiteraard gewoon, zoals gepland, verder werken aan onze drijvende denktank. Helaas ontvingen we via ons sattelietapparaat na enkele dagen op de oceaan het bericht dat de COP naar Madrid verplaats zou worden en dat de datum niet zou veranderen (en dus december 2019 zou blijven). Dat betekende dat we, zelfs als we op dat punt waren omgekeerd, het sowieso niet meer zeilend met de Regina Maris zouden kunnen halen. Om terug naar Europa te varen zouden we via de Azoren moeten in verband met bepaalde (wind)stromingen.

Met het vervoer vanaf een Europese haven naar Madrid erbij zou dat betekenen dat we sowieso de eerste week van de COP zouden missen en als het met het zeilen een beetje tegen zat ook het grootste gedeelte van de tweede week. Daarnaast heeft Sail to the COP de Regina Maris gecharterd van Nederland naar Zuid-Amerika. Direct omkeren zou voor het schip ook de rest van het totale reisschema in de war schoppen. Een flinke domper voor ons allemaal maar al snel kwamen we in de actiestand.

De reis is belangrijker dan de bestemming

Hoe kunnen we ervoor zorgen dat dit zeker geen fail to the cop verhaal wordt? We zijn het met elkaar eens dat, ook in dit geval, de reis belangrijker is dan de bestemming. Wat wij tijdens onze reis in de zeilende denktank hebben besproken en bedacht, de gesprekken die we met elkaar gevoerd hebben en daarbij alle leerzame ervaringen die we opgedaan hebben zijn deze reis hoe dan ook meer dan waard geweest. Daarnaast kun je je afvragen hoe belangrijk het is dat precies wij op de COP zijn. Dit project gaat niet over de 36 mensen op dit schip, dit is groter. Het gaat juist om het delen van ons verhaal.

Het belangrijkste is nu dat we onze visie alsnog naar de buitenwereld en de COP kunnen communiceren. Hiervoor hebben we verschillende dingen bedacht: 

  1. Met een open brief aan alle delegaties en deelnemende NGO’s, een video boodschap en verschillende social media posts dagen we alle Europese deelnemers aan COP25 uit om niet vliegend naar Madrid te gaan. We gaan van Sail to the COP naar Rail to the COP! De trein is natuurlijk veel comfortabeler en de reistijd kan prima als voorbereidingstijd gebruikt worden. Daarnaast hadden de meeste deelnemers voor de reis naar Chili al zo’n twintig tot dertig uur uitgetrokken en een behoorlijk bedrag voor de vliegtickets. Geld en tijd is dus al gereserveerd en er is dus geen excuus om nu niet per trein naar de COP te gaan.
     
  2. Een deel van onze accreditaties voor de COP kan overgedragen worden aan andere mensen die ons representeren op de COP. We hebben een super goed team thuis die al onze communicatie gedaan heeft in de tijd dat wij offline waren. Ze zijn volledig op de hoogte van alle facetten van het project. Het thuisteam zal dus hoogstwaarschijnlijk in onze plaats naar de COP gaan, mogelijk aangevuld met andere mensen uit ons netwerk.
     
  3. We hebben een one pager en een presentatie gemaakt met de belangrijkste punten die we op de agenda willen zetten tijdens de COP. Daarnaast nemen we deze ook nog op in de vorm van een videoboodschap. Er wordt via allerlei netwerken hard gelobbyd om deze video op zo veel mogelijk plekken op de COP te kunnen afspelen. De one pager zal op de COP ook fysiek uitgedeeld worden.
     
  4. We zullen de COP volledig digitaal volgen en direct reageren via social media op de voor ons relevante ontwikkelingen. We zitten klaar om op verzoek direct een live videoverbinding te kunnen leggen.
  5. Alle uitkomsten van de denktank zullen gedurende of net na de COP op een website en in een rapport gepubliceerd worden.

Een uitgebreid actieplan dus waar nu hard aan gewerkt wordt. Een beetje internet is daarbij ook wel erg handig, dus zijn we ook allemaal wel blij weer aan land te zijn.

Wat we allemaal hebben meegemaakt

Sowieso is het na dertien dagen op zee wel heel fijn om weer land onder de voeten te hebben en weer wat vrijheid te hebben in het gaan en staan. Al met al was dit, ook buiten het project om, een heel bijzondere reis naar Belém. Wat hebben we allemaal meegemaakt? 

  • Flinke regenbuien en storm! Dat hadden we niet meer verwacht in dit deel van de reis. Zo’n bui kon bijna uit het niets ineens heel snel onze kant op komen. Dat betekende in record tempo een hoop zeilen naar beneden halen en ondertussen natregenen tot op je onderbroek.
     
  • Vliegende vissen in je bed. In de Atlantische oceaan leven heel, heel veel vliegende vissen. Prachtig om te zien hoe deze dieren uit het water komen en echt meters ver door de lucht vliegen alvorens weer in de oceaan te plonzen. Echter hebben deze vissen niet al te goed zicht want zeker dertig vissen zijn per ongeluk bij ons aan boord gevlogen, waarvan er zelfs een stuk of vier in onze openstaande slaapkamerluiken. Lekker wakker worden met een vis in je bed!
     
  • Dolfijnen zien is voor ons inmiddels zo normaal als het zien van een koe in Nederland. We kijken er bijna niet eens meer van op. Niet helemaal waar, dolfijnen blijven toch wel heel bijzonder. Iedereen hangt stiekem toch steeds weer over de reling om ze van zo dicht bij mogelijk te kunnen bekijken.
     
  • We zijn de evenaar over gevaren! Dat betekent dat het water nu andersom wegloopt door het doucheputje. Midden in de nacht werd iedereen uit zijn bed getrommeld om dit moment mee te maken en met z’n allen af te tellen tot de laatste graad. Een bijzonder moment voor de crew want in de zeemanswereld is de evenaar over varen echt een ding. De kapitein was de enige die eerder de evenaar over gezeild had, de rest van de crew nog niet. Dat betekent dat ze een soort rituele ontgroening hebben moeten ondergaan.
     
  • Op zo’n beetje twee dagen varen van de kust van Brazilië zagen we voor het eerst weer andere mensen! Een vissersboot. De boot kwam naar ons toe gevaren met alle opvarenden heftig zwaaiend. Eerst wisten we maar niet wat we er van moesten denken, wat wilden deze mensen van ons? Maar al snel bleken deze vissers ons welkom te willen heten in Brazilië en wilden ze ons, gratis en voor niks, zes prachtige rode ponen aanbieden! Die hebben heerlijk gesmaakt bij het avondeten wat vakkundig klaar gemaakt was door onze kok en een aantal getalenteerde Sail to the COP-deelnemers. Best een kunst in zo’n kleine, aldoor bewegende kombuis.
     
  • Ook al zou je zeggen dat we inmiddels wel gewend zijn aan het leven op een boot en het feit dat alles constant beweegt, toch zorgen onverwachte bewegingen van het schip nog voor hilarische momenten waarbij soms hele borden met eten door de ruimte vliegen en mensen de vreemdste bewegingen moeten maken om zichzelf overeind te houden.
     
  • De kapitein besloot direct na vertrek de boottijd alvast op Braziliaanse tijd te zetten. Dat betekende zonsondergang om 15.30 en zonsopkomst rond 03.30 uur. Dat was voor iedereen wel even wennen. De eerste dagen was iedereen al rond 05.00 uur op. Gelukkig klopte de zonsondergang en opkomst steeds meer met de tijd naarmate de dichtbij bij Brazilië kwamen en is alles nu weer normaal.

Dit is kleine samenvatting van onze avonturen op de Atlantische oceaan. In Belém zullen we naar verwachting ongeveer een week blijven.

Naar Martinique

Omdat we het schip toch nog afgehuurd hebben en we eigenlijk nog een denktank 'leg' tegoed hebben, varen we na een week nog verder naar Martinique. Op dit eiland zullen we de COP live volgen en aan onze output werken (Martinique is officieel Frans, waardoor we gratis kunnen bellen en onze databundels kunnen gebruiken wat het communiceren met Europa iets makkelijker maakt).

Vanaf Martinique vaart de Regina Maris via Colombia door naar de Cariben. Dit was het originele plan van de schipper. Ideaal voor mij want dan kan ik nog een stukje mee liften naar Colombia, waar mijn vrachtschip naar huis vertrekt. Ik zag heel erg op tegen het originele plan waarbij ik vanuit Santiago, Chili in 4 weken met de bus naar Cartagena in Colombia had moeten reizen. Een reis van circa negenduizend kilometer! Met de huidige planning en het meeliften op de Regina Maris kom ik half december al in Colombia aan, wat betekent dat ik meer tijd over heb om meer op mijn gemak wat van het land te bekijken. Want ja, nu ik toch deze hele tocht gemaakt heb kan ik net zo goed wat vakantie nemen en ook echt wat van Zuid-Amerika bekijken. Wie weet wanneer/of ik hier ooit nog kom …

Dit was een lange update van een lang gedeelte van mijn reis. Ik denk dat ik nog wel een keer een update stuur vanuit Belém. En voor iedereen die ideeën heeft om van Rail to the COP een succes te maken: die zijn natuurlijk heel erg welkom!

Groetjes vanaf het zuidelijk halfrond,
Eva